Ciao!

Ciao! Op dit moment zit ik in de CityNightline van Amsterdam naar Milaan, in een sleeperette, een stoel die je redelijk ver naar achter kan zetten. Een uur geleden werd ik samen met een andere treinreizigster een slaapcoupe uitgezet. Deze hadden we bewoond vanaf Amsterdam, de trein is vrijwel verlaten en enkel daar vond ik een stopcontact voor mijn computer. De eerste controleur liet ons zitten, onder voorwaarde dat we bij Frankfurt zouden verhuizen, zijn collega (of baas of ik weet niet wat hij zei) kwam ons zenuwachtig vertellen dat we er echt niet mochten zitten, en hij zag er ook niet uit alsof met hem te onderhandelen viel, had eerder nog hoopvol liggen denken dat we wellicht een andere slaapcouchette zouden kunnen bezetten vanaf Frankfurt. Helaas, en nu eigenlijk veel beter zo, het stopcontact in de coupe gaf toch al geen stroom meer en ik zit eigenlijk wel goed hier.Over een kleine 10 uur arriveren we in Milaan. De stad van de mode?! Behalve het station heb ik er nog weinig van gezien, en ergens trekt het me niet zo. De Italianen zelf zijn er ook niet zo laaiend over. De mensen zijn er gestrest en onaardig, de stad is vervuild en druk, kortom overal beter dan Milaan als ik het mag begrijpen. Nu ben ik nog maar weinig of geen Milanesen tegengekomen die het tegendeel hebben kunnen beweren, dus ook morgen passeer ik Milaan gewoon weer. Dit keer gelukkig in een trein en niet in een auto. Nog nooit heb ik iets meegemaakt zoals vorige week in de auto bij Milaan. We kwamen letterlijk en figuurlijk in een trechtersituatie terecht. Zie een peage voor je met 20 loketten, uit iedere loket komt een auto, 20 auto’s moeten dus vervolgens tegelijkertijd samen op een tweebaans weg terecht komen, terwijl er al honderden auto's staan, en nog honderden achter ons aan komen. Onmogelijk! Een ruime 20 minuten heb ik gedacht dat we helemaal vast zaten. Alleen ergens rechts voor 10 rijen verder zag je wat beweging, we hadden dus niet de meest linkse baan moeten kiezen maar de meest rechtse…Uiteindelijk, met 'duw en trek'-werk kwamen we in beweging, denkende dat er ergens wel wat gebeurd zou zijn, maar nee, een krom systeem, een overvloed aan auto’s, een dagelijks probleem. Ik even blij dat ik niet in Milaan woon.Ik kan nog heel wat schrijven over het rijgedrag van ‘de Italianen’ maar daarover een andere keer meer.Na vier zonnige en lekkere dagen in Nederland ga ik weer terug naar Forli, waar het volgens de weersvoorspellingen helemaal niet zoveel mooier wordt dan in Nederland deze week. Een geruststellende gedachte voor de ‘thuisblijvers’?Ergens biedt de zon in Forli (die zeker niet iedere dag heeft geschenen), toch wel weer steeds dat beetje vakantiegevoel, tegelijkertijd zijn er zoveel momenten geweest waarin ik voor mijn gevoel overal had kunnen zitten, en niet perse in ‘la bella Italia’.Over een kleine twee maanden zit mijn verblijf hier er al weer op en de afgelopen acht maanden zijn voorbijgevlogen. Misschien komt nu, door de voorbereidingen voor mijn vertrek naar Novosibirsk, het besef dat ik hier bijna weg ga, en dat dit ‘Italiaanse’ leven nooit meer terugkomt.Mijn afscheid begint met deze treinreis, het aftellen is al een maand geleden begonnen samen met het uitkijken naar de volgende uitdaging, een half jaar aan de universiteit van Novosibirsk, ergens in Siberië, Rusland.Er word me regelmatig gevraagd of ik al Russisch spreek, en hoewel ik al sinds half oktober lessen volg, bak ik nog helemaal niets van die taal. Ik moet er heen, moet er leven, moet het horen en voelen, net als met het Italiaans. ‘Ciao!’ zegt men zowel bij binnenkomen als bij weggaan…Dus bij deze: Ciao! Tot snel!Eva