Een sprookje

Kreeg inspiratie en een warm gevoel van het licht en de kleuren van de bomen toen ik een van de universities gebouwen verliet een uur geleden. Een extra rondje gelopen achter de universiteit langs. Eerst langs de rij wachtende mensen, waarschijnlijk allemaal op weg naar huis. Enkele aangeschoten mannen in de bushokjes en bij de kleine verkoophuisjes. Fruit, groente, koekjes, hot-dogs, chocolade, melk, tijdschriften, alles te koop, allemaal in kleine verschillende huisjes uitgestald. Het is warm vergeleken met de afgelopen dagen, een graad of 7, maar vochtig en de schemering en de herfstgekleurde bomen creëren een droomachtige sfeer in de fantasieloze blokkenwijk. Misschien wel alleen op dergelijke momenten krijgen de gebouwen een wat menselijker aanzicht.
Aangekomen bij mijn studentenflat/hotel besluit ik nog wat fruit te halen. Ik vind een standje met allerlei soorten fruit, druiven, appels, peren, pruimen, bananen, granaatappels. Twee jongens uit Oezbekistan wegen mijn druiven en granaatappel af en vragen me waar ik vandaan kom. Of het hier beter is dan in Nederland?! Ik vraag hen waar het beter is, hier of in Oezbekistan. Ze vertellen me dat het ’s winters veel warmer is in hun geboorteland. Ik probeer uit te leggen dat de Nederlandse winter net is als de herfst hier, nat en fris.
Ik wordt vervolgens 20 jaar geschat en neem afscheid wanneer de ene zegt dat de ander me mee naar Oezbekistan wil meenemen.
Bij de studentenflat krijg ik mijn sleutel zonder te hoeven zeggen welke kamer ik heb. Ze worden met de dag vriendelijker de dames van de receptie. Vooralsnog zit ik alleen op een kamer, maar mag binnenkort mijn kamer delen met een meisje uit Mongolië.
Naast me wonen twee Brazilianen. Novosibirsk, het middelpunt van de wereld, de grens tussen Europa en Azië?
Morgen weer naar Berdsk, theedrinken, naar de Russische sauna, en frisse lucht.